Een veel terugkerend probleem met mossen verzamelen, is het determineren bij thuiskomst.
Een tof deel van onze bezigheid overigens.
Ben je een paar dagen (onder)weg dat valt dat wel mee, bij langere onderbrekingen tussen verzamelen en determineren, zijn b.v. bij levermossen de oliecellen veelal verdwenen. Daar is buiten het vrijwel direct determineren met een b.v. veldmicroscoop als de Evolution portable field microscoop(voormalige Swift FM31) niets aan te doen.
Eenmaal weer thuis kijk je in je convoluten tegen verdroogde, verschompelde, warrige, met substraat vervuilde, verguisde en de verkleurde resten aan, van wat eens een oogstrelend mooi plantje was.
Opweken helpt al een heel stuk, maar toch.
"Hoe zag dat ding er oorspronkelijk ook al weer uit" (herkenbaar?)
Dit nog voor ogen hebbende, maakte ik van (bijna) alle collecties die ik verzamelde een paar opnamen met een simpel en wat ouder digitaal toestel.
Zo'n klein ding wat je makkelijk in je zak kunt steken, en wie heeft dat tegenwoordig niet?
Weinig pixels en met een kaartje van 8Gb kun je weken zo niet maanden vooruit. (2700 opnamen of zo, 600 collectie's)
Nu ken ik er wel één die in drie weken tijd twee kaartjes vol zou krijgen
Maar dat is een uitzondering.
Ik maakte (vooraf) een biotoop, een habitat en (zo mogelijk) een macro-opname.
Bij het determineren zijn (waren) deze plaatjes meer dan behulpzaam.
De groeiplaats, omstandigheden, kleur en uiterlijk staan dan weer (letterlijk) direct voor je ogen.
Ook wel lekker bij b.v. Sphagnums.
De opnamen geven daarbij de datum en tijd weer (bij een aantal toestellen zelfs de GPS gegevens)
Zelf noteer ik per dag de gegevens van de collectie aan de hand van vooraf genummerde convoluten, zodat ik deze aan de hand van mijn notities kon synchroniseren met de opnamen van die dag.
En van vele soorten heb je dan ook nog een aardige digitale herinnering.
Al met al wilde ik jullie deze ervaring niet onthouden.